Yiquan to:

• Szukanie podstaw skuteczności w walce,
• Możliwość wykorzystania tych samych ćwiczeń dla poprawy zdrowia i samopoczucia,
• Pasjonujące hobby, sztuka samodoskonalenia.

Trening yiquan można podzielić na dwie główne części:

• Trening podstawowy,
• Trening walki.

TRENING PODSTAWOWY

W treningu podstawowym główny nacisk kładzie się na doskonalenie percepcji ciała, ruchu, siły, energii, co uważane jest za podstawę umiejętności skutecznego posługiwania się ciałem. Każde działanie jest uważne, dzięki czemu osiągamy lepszą koordynację pomiędzy umysłem a ciałem, efektywniej wykorzystując swoje naturalne możliwości. Mimo, że stosowane metody znacznie odbiegają od typowych form treningu sportowego, znakomicie rozwijają one siłę, szybkość, wytrzymałość, skoczność, gibkość, zręczność, szybkość reakcji. Stopniowo następuje zmiana sposobu zaangażowania układu mięśniowego na bardziej efektywny i ekonomiczny.


Zhan zhuang - ćwiczenia pozycyjne, względnie statyczne, gdzie możemy pracować nad subtelną koordynacją oraz doskonaleniem percepcji ciała i siły w maksymalnie uproszczonych sytuacjach, gdzie jest to najłatwiejsze,

Shi li - ćwiczenia w powolnym ruchu, gdzie sytuacja jest nieco bardziej złożona, ale wciąż ruch jest na tyle powolny, że stosunkowo łatwo jest zdawać sobie sprawę z jego wszystkich istotnych elementów.

Moca bu - wykonywane podobnie jak shi li ćwiczenia kroków - shi li dla nóg.

Fa li - ćwiczenia dynamiczne - eksplozywna emisja siły - dalsze rozwinięcie zhan zhuang i shi li. Uczymy się emisji siły przy pomocy dowolnej części ciała (np.: dłonie, przedramiona, łokcie, barki, głowa, biodra, kolana, stopy), w różnych kierunkach, w dowolnym momencie ruchu. Chodzi tu zarówno o uderzenia, jak i ruchy szarpiące, które służyć mogą wpływaniu na równowagę przeciwnika, jego odrzuceniu, obaleniu itp.

Najpierw wykonuje się proste pojedyncze ćwiczenia, by móc skupić się na ich istocie. Stopniowo ćwiczenia stają się bardziej złożone. Następuje też ich łączenie w improwizowane układy. W miarę robienia postępów, ćwiczenia zaczynają obejmować coraz więcej modyfikacji. Zachowane zostają zasady poznane podczas nauki najbardziej podstawowych metod, natomiast tory ruchów, tempo, rytm, sposób użycia siły, energii ruchu, nieustannie się zmieniają. Rozwijana jest zdolność adaptacji do zmieniających się i nieprzewidzianych sytuacji.

Metody podstawowe yiquan wykorzystywane są też jako forma ćwiczeń dla zdrowia i dobrego samopoczucia.

Równocześnie z treningiem metod podstawowych następuje rozwijanie praktycznych umiejętności poprzez ćwiczenia z partnerem - tui shou i san shou.

TUI SHOU - PRZEPYCHANIE RĄK

Umiejętności które rozwijamy powinny odnosić się do wolnej walki. Trening pchających rąk jest temu podporządkowany, a nie stanowi celu samego w sobie. Tui shou uczy zasad, które mają zastosowanie, gdy dochodzi do kontaktu ramion. Jeżeli zasady te są zrozumiane i opanowane, można je wykorzystać także gdy dochodzi do kontaktu innych części ciała.

 

W wolnej walce kontakt ramion zwykle trwa ułamki sekundy. Podstawowe ćwiczenia tui shou opierają się natomiast na różnorodnych krążeniach ramion, gdzie kontakt trwa dłużej, po to, by ułatwić naukę zasad dostosowania się do ruchu i sposobu działania siły przeciwnika w różnorodnych sytuacjach – przy różnych układach ramion i pozycjach względem przeciwnika. W tui shou uczymy się m.in. zasad:

 

• Zakłócania równowagi przeciwnika,
• Wyszukiwania i tworzenia dziur w jego obronie,
• Kontroli, neutralizowania i skutecznego kontrowania akcji przeciwnika.

Proces nauki tui shou obejmuje:

• Podstawowe ćwiczenia krążeń w pojedynczym i podwójnym tui shou, w miejscu i z krokami,
• Naukę różnych form emisji siły w sytuacjach pojedynczych i podwójnych pchających rąk: szarpnięcia wytrącające z równowagi, pchnięcia, uderzenia dłonią, pięścią, przedramieniem, łokciem, barkiem, głową, kolanem itp.
• Naukę zasad neutralizacji i kontrowania akcji przeciwnika,
• Trening sparingowy tui shou w miejscu i z krokami (szczególny nacisk kładzie się na ćwiczenia z krokami), z celem pozbawienia przeciwnika równowagi lub równocześnie z uderzeniami i wpływaniem na równowagę.

SAN SHOU - WOLNA WALKA

Nauka san shou jest zwykle stopniowana w następujący sposób:

• Tylko uderzenia dłonią/pięścią (w tym ruchy rąbiące), z naciskiem na obronę poprzez pracę stóp (kroki),
• Połączenie powyższego z wykorzystaniem umiejętności rozwijanych poprzez trening tui shou. Dążymy do przekierowania ataku przeciwnika, otworzenia przestrzeni do ataku, przełamania jego gardy, wpłynięcia na jego równowagę, by łatwiej było go uderzać lub obalić. Może się to odbyć poprzez bezpośredni atak na ramiona przeciwnika lub gdy do kontaktu dojdzie w wyniku akcji obronnej przeciwnika,
• Dołączane są niskie kopnięcia,
• Wprowadzane są także ataki kolanami i łokciami.

Niektóre z podstawowych zasad walki w yiquan:

• Zdecydowany ciągły atak przy pomocy różnorodnych akcji, połączony z równoczesną obroną - „atak i obrona są jednym”,
• Wpływanie na równowagę przeciwnika zarówno poprzez wykorzystanie akcji ofensywnych, jak i defensywnych, wchodzenie w przeciwnika,
• Wykorzystanie siły przeciwnika – jej neutralizowanie i przekierowanie, stosowanie zasady tun tu – połknąć i wypluć [siłę],
• Użycie ruchu i siły całego ciała,
• Zwinna praca stóp, umożliwiająca uniki i sprawną obronę w trakcie ataku - wykorzystanie poruszania po trójkącie i po łuku,
• Niskie kopnięcia, bezpośrednio wynikające z kroków, wykonywane równocześnie z akcjami ręcznymi,
• Obalić przeciwnika, samemu pozostając w stójce, dynamiczna równowaga bez nadmiernego nacisku na statyczne zakorzenianie,
• W początkowym etapie nauki oparcie się w walce na najprostszych metodach i zasadach, wysubtelnianie umiejętności z czasem praktyki.

Tylko dzięki treningowi z partnerem, bezpośredniemu doświadczeniu walki, można w pełni zrozumieć czemu służą ćwiczenia podstawowe, kontrolować efekty ich praktyki i odpowiednio do tego dokonywać korekt, zwiększając efektywność treningu podstawowego, tak by faktycznie pomagał on rozwijać umiejętności walki wręcz. Poprzez dłuższą praktykę adept rozwija zdolność do intuicyjnej, spontanicznej reakcji także w sytuacjach odbiegających od typowych schematów treningowych. W improwizowanym tańcu yiquan - jianwu wyraża się poziom umiejętności, doświadczenie i spontaniczność zaawansowanego adepta.