Krótka biografia mistrza Wu Yuxiang

Opublikowano po raz pierwszy w periodyku “Shanxi Guoshu Tiyu” w lutym 1935 roku.

Mój dziadek Heqing, z rodu Wu, znany też jako Yuxiang oraz Lianquan, pochodził z Yongnian. Jego charakter określały: synowskie posłuszeństwo, braterska lojalność oraz rycerski honor. Był uczonym – urzędnikiem, rekomendowanym do prowadzenia szkoleń. Był jednym z trzech braci.

Najstarszy, Chengqing w roku 1852 uzyskał w egzaminach tytuł jinshi i został starostą powiatu Wuyang w prowincji Henan.

Drugi, Ruqing, uzyskał tytuł jinshi już w 1840 roku i został asystentem w ministerstwie sprawiedliwości. Obydwaj wyróżnili się talentami, uzyskując prestiż.

Yuxiang był najmłodszym synem. Ponieważ był oczytany w literaturze i historii, pisał równie znakomicie jak jego bracia, ale nigdy nie objął stanowiska urzędniczego. Mimo to jego talenty były doceniane. Na przykład w epoce rządów cesarza Xianfeng (1851-1861), Lü Wenji, wysłał mu list i dary, zapraszając do pomocy w kierowaniu sprawami wojskowymi, lecz on odmówił, ze względu na podeszły wiek matki. Także minister Mao Changxi i gubernator Zheng Yuanshan oferowali mu posady rządowe, ale im również odmówił. Zamiast tego poświęcił się opiece nad matką, nauczaniu dzieci i wnuków oraz studiowaniu Taijiquan.

We wczesnych latach panowania cesarza Daoguang (1821-1850) był człowiek o nazwisku Chen z Chenjiagou w powiecie Wen, prowincji Henan, który był znakomity w tej sztuce. Wu Yuxiang bardzo chciał się od niego uczyć, ale w tym czasie pracował jako nauczyciel, stąd trudno mu było podróżować, dlatego wysłał do Chenjiagou krajana o nazwisku Yang Fukui (Yang Luchan) i poprzez niego poznawał tę sztukę.

Później udał się w sprawach służbowych do prowincji Henan. Dotarł wówczas do Chenjiagou i w Zhaobao odwiedził Chen Qingpinga, który również był ekspertem tej sztuki. U niego przez ponad miesiąc zgłębiał jej subtelności.

Po powrocie do domu pilnie ćwiczył, doskonaląc umiejętności i osiągając niezwykły poziom. Na przykład pewnego razu chwycił tyczkę i machał nią tak, że mimo iż kilku ludzi próbowało go ochlapać wodą, on pozostawał suchy.

Po Zhang Sanfengu z Wudang, wielu było ekspertów tej sztuki, pokolenie po pokoleniu. Jednak z wyjątkiem Wang Zongyue z Shanxi, który spisał nauki, inni nauczali ustnie, niemal nie zachowały się zapisy.

Wu Yuxiang napisał: „Objaśnienie Taijiquan”, „Krótkie omówienie trzynastu dynamik”. Wypracował „Formułę czterech znaków” i sprawił że głęboki sens stał się znany do zrozumienia. Stał się prawdziwym mistrzem w tej sztuce.

Miał pięciu synów. Yongkang uzyskał tytuł yangsheng w akademii powiatowej i został kandydatem do posady w urzędzie powiatowym. Yongyi uzyskał tytuł juren w egzaminach prowincjionalnych w 1862 roku. Yongxian studiował w akademii powiatowej i został kandydatem na stanowisko nauczyciela etykiety urzędniczej. Yongzhao był studentem akademii powiatowej. Yongji studiował w akademii narodowej.

Wnuków Wu Yuxiang miał piętnastu. Drugi Yanxu w 1892 roku ukończył prestiżową Akademię Hanlin i uzyskał pozycję ministra w rządzie prowincji Hubei. Wielu było dobrze wykształconych, ale nie opanowali głęboko sztuki Taijiquan. Tę odziedziczyli siostrzeńcy Wu Yuxianga – Li Jinglun (Li Yiyu) i Li Chenlun (Li Qixuan).

Autor: Wu Laixu

Przekład z chińskiego: Andrzej Kalisz